„„Nic bardziej nie mogło mnie zadziwić niżli to, co przeczytałam. Ale co mnie nie dziwi i nic zadziwi nigdy, to szczerość i wrażliwość Pańskiej dusy. Dzielą nas nieprzezwyciężone przeszkody, ale przysięgam Panu, że osoba pana de Guines w ogóle nie wchodzi w grę. Nic powinnam i nie mogę mieć kochanka. Pan jednak wzbudza mą sympatię, która będzie trwała równie długo, jak trwać będzie moje życie. Gdziekolwiek nas losy rzucą, żądam, by mnie Pan informował o kolejach swego życia moja czuła przyjaźń daje mi do tego prawo"...
Pierwszy list i od razu najprawdziwsze wyznanie miłosne. Księżna wyjeżdża, ale kobieca dusza intuicyjnie zgaduje, że ten słynny uwodziciel już został przykuty do jej rydwanu. Powiada mu. że nie mogą jechać razem do Dover, ale wie, że jeśli zechce. Armand konno albo i pieszo rzuci się wpław przez kanat. Kusiła go intymnym spotkaniem, ale przedziwne trudności bądź też roztargnienie stale przeszkadzały zbliżeniu.
Lauzun płonął żarem nowej namiętności. Piętrzące się przeszkody tylko potęgowały niecierpliwość jego serca. Oliwy do ognia dolewał zarozumiały pan de Guines, starając się przekonać zalotnika, że piękna Polka kocha zupełnie kogo innego... Dawał przy tym niedwuznacznie do zrozumienia, że to on właśnie jest tym szczęśliwym wybrańcem. Że coś tam, w istocie, musiało być między nimi, świadczy fakt, iż Izabela „ofiarowała mu swój portret tudzież wszelkie inne dowody, jakie kobieta dać może". Nie bez powodu Repnin wściekał się i robił o francuskiego ambasadora coraz częstsze sceny zazdrości.“(7)