„Obok kontroli sprawozdawczości przez pracowników Centrali przeprowadzane były także liczne inspekcje na miejscu. Jak podał minister Zaleski, w 1928 r. niemal połowa placówek 48 na 98 istniejących poddana została kontroli. Zwracano przede wszystkim uwagę na gospodarkę wewnętrzną. O wynikach tych inspekcji Zaleski tak mówił w Komisji Budżetowej Sejmu „Muszę stwierdzić, że stan gospodarki naszych urzędów poprawił się niezwykle, a tym samym sprawność ich pod względem administracyjnym wzrosła bardzo znacznie".
Większość placówek polskich za granicą stanowiły, jak wiemy, konsulaty. Minister Zaleski oceniał pozytywnie ich osiągnięcia, mówiąc m.in. „Konsulaty nasze już obecnie najzupełniej zadowalająco spełniają podwójną rolę informatorów zagranicy o Polsce i polskich sfer gospodarczych o zagranicy". Na dorobku informacyjnym służby konsularnej zostało też w znacznej mierze oparte wielkie i pożyteczne dzieło, wydane przez Państwowy Instytut Eksportowy pt. Rynki zbytu.
Za czasów ministerium Zaleskiego praca konsulatów uległa rzeczywistemu usprawnieniu. Przyczyniły się do tego ujednolicenie i kodyfikacja rozporządzeń, wydanie zbioru przepisów konsularnych. „W ten sposób każdy urzędnik konsularny mógł mieć pod ręką całość wszystkich okólników, przepisów i instrukcji", co znacznie ułatwiało mu pracę.“(4)