„Pierwszą kodyfikacją dla całej Anglii jest kodyfikacja Alfreda W (około r. 890). Jak podaje Alfred w części wstępnej swej kodyfikacji, przejął on do niej ustawy, które wydali król Wessexu Ine, król Mercji Offa oraz król Kentu Etelbert. jednakże, jak zaznacza, niektóre zawarte w tych ustawach przepisy, które mu się nie podobały, odrzucił lub zmienił.
Obszerną kodyfikację ogłosił pomiędzy r. 1027 a 1034 Kanut W. Składa się ona z dwóch części, z których pierwsza zawiera przepisy z zakresu prawa kościelnego (26 artykułów), druga zaś z dziedziny prawa świeckiego (84 artykuły).
Charakterystyczne dla ustaw królewskich z okresu anglosaskiego jest, że były one ogłaszane w języku rodzimym, a nie w języku łacińskim.
Wcześniejsze ustawy do czasów Alfreda W. wolne są od wpływów praw obcych, z wyjątkiem pewnego oddziaływania prawa kanonicznego. W późniejszych ustawach zauważyć można pewien wpływ prawa frankońskiego przede wszystkim zaś — w następstwie inwazji duńskiej — prawa skandynawskiego (duńskiego). Był on szczególnie silny w północnowschodniej Anglii, gdzie osiedlili się najeźdźcy.
Wcześniejsze ustawy królewskie zawierają głównie przepisy z dziedziny prawa karnego późniejsze zaś — jakkolwiek również przeważają w nich przepisy karne — zawierają postanowienia również innych działów prawa.“(14)