„Rzemiosło rybaka stanowi znakomitą zaprawę do trudów kariery marynarskiej. Zresztą Dick Sand żeglował na statku swego dobroczyńcy Jamesa W. Weldona i pod rozkazami przyjaznego mu kapitana Hulla, znajdował się zatem w szczególnie" korzystnych warunkach.
Nie ma potrzeby wspominać o jego oddaniu dla rodziny Wcldonów, której zawdzięczał wszystko. Lepiej niech o tym powiedzą same fakty. Łatwo jednak można pojąć radość młodego marynarza, kiedy się dowiedział, że pani Weldon odbędzie podróż na pokładzie „Wędrowca". Przez kilka lat pani Weldon zastępowała mu matkę, a Jacka uważał za młodszego braciszka. Nie można było wątpić a jego opiekunowie wiedzieli o tym doskonale że zasiane przez nich dobre ziarno padło na urodzajną glebę. Serce sieroty przepełniała miłość i gdyby pewnego dnia trzeba było oddać życie za tych, którzy go przygarnęli, młody marynarz uczyniłby to bez wahania. Taki był Dick Sand, który miał zaledwie piętnaście lat, a postępował i myślał jak człowiek trzydziestoletni.
Pani Weldon znała zalety swego wychowanka. Mogła mu spokojnie powierzyć małego Jacka. Dick Sand ogromnie lubił chłopczyka, a ten czuł jego przywiązanie i chętnie przebywał w towarzystwie „starszego brata". Długie, wolne od zajęć chwile tak częste podczas podróży, gdy morze jest spokojne, a dobrze ustawione żagle nie wymagają nadzoru Dick i Jack zawsze spędzali razem. Młody marynarz pokazywał chłopczykowi wszystko, co mu się mogło na statku spodobać. Pani Weldon patrzyła bez lęku, kiedy Jack za przykładem Dicka wspinał się na wanty, wdrapywał na bocianie gniazdo lub na reje grotmasztu, a potem jak strzała ześlizgiwał się wzdłuż baksztagów. Dick Sand szedł pierwszy lub postępował za nim, zawsze gotowy, aby go podtrzymać lub zatrzymać, jeśli ćwiczenia nazbyt zmęczyły pięcioletnie ramiona. Taki tryb życia służył wycieńczonemu przez chorobę Jackowi. Na pokładzie „Wędrowca" rumieńce szybko powróciły na jego buzię dzięki codziennej gimnastyce i wzmacniającym wiatrom morskim.“(12)