„Skonstruował je M. Allics. ulepszył M. Gastinc.
Początkowo do walki z filoksera desygnowano dwa środki siarczek węgla i siarkowęglan. Aby uzyskać efekt, jaki daje 200 gramów siarkowęglanu, wystarczało 30 gramów siarczku węgla. U stóp krzaka dozowano 15 gramów czystego siarczku węgla w proporcji 15 gramów na metr kwadratowy (150 kg na hektar). Oprócz wspomnianychopryskiwaczy plecakowych w winnicach pojawiły się dozowniki pedałowe— wstrzykiwano nimi zabójczy środek pomiędzy korzenie. Praca przebiegała łatwo i szybko, jeden pracownik wykonywał dziennie po 1500 iniekcji. Siarczek węgla, potrzebny do użycia na jeden" hektar, kosztował 115 franków ponieważ należało go stosować czterokrotnie w ciągu roku. całkowity koszt wynosił 460 franków. Siarkowęglan — odpowiednio — kosztował 3500 franków na hektar. W Mancey. gdzie początkowo 23 hektara objętych było plagą, potem 5, wreszcie 20 hektarów — należało użyć środka chemicznego na całej zagrożonej powierzchni (po uschnięciu winorośli użycie substancji chemicznych było bezcelowe), co kosztowałoby 9000— — 10 000 franków. Jak widać, sumabyła pokaźna już przy śladowym występowaniu filoksery. Na powierzchniach rzędu kilkuset, kilku tysięcy, a nawet kilkuset tysięcy hektarów byłyby potrzebne sumy wprost astronomiczne. Tryb warunkowy jest tu nie na miejscu, sumy takie były rzeczywiście potrzebne, wszak 288 000 hektarów winnic już przestało istnieć, a 305 000 hektarów zagrożonych wymagało interwencyjnych działań. Kto mógł wyłożyć potrzebne środki Bezpośredni użytkownicy winnic z pewnością nie.“(11)